Siostry Elżbietanki - Jerozolima


Idź do treści

Charyzmat

Zgromadzenie


CHARYZMAT ZGROMADZENIASIÓSTR ŚW. ELŻBIETY
W ŚWIETLE DOKUMENTÓW ZATWIERDZONYCH
PRZEZ KOŚCIÓŁ

Każda osoba konsekrowana winna zatem gorliwie poznawać ducha swojego Instytutu, jego historię i misję, dążąc do ich lepszego przyjęcia w wymiarze indywidualnym i wspólnotowym (VC 71).
Na innym miejscu adhortacja mówi, iż jesteśmy do tego powołane, by: odważnie podejmować twórczą inicjatywę oraz naśladować świętość swoich założycieli i założycielek, a w ten sposób odpowiadać na znaki czasu pojawiające się w dzisiejszym świecie (VC 37).
Każde zgromadzenie zakonne, idąc za wezwaniem Ducha Bożego, decyduje się ustawicznie powracać do źródeł swego charyzmatu. Tym źródłem jak już wyżej wspomniano jest przede wszystkim Ewangelia; następnie: życie, dzieła i myśli założyciela oraz historia zgromadzenia.
1. Milcząca akceptacja Kościoła lokalnego.
Prowadzone przez Ducha Świętego cztery dziewczyny: Służebnica Boża Maria Merkert, Matka Franciszka Werner, Matylda Merkert i Klara Wolff podjęły postanowienie, by pomóc biednym, cierpiącym, chorym w ich własnych domach. Działalność charytatywną rozpoczęły w dniu 27 września 1842 r. To Duch Święty pobudził je nowym zapałem i polecił im na nowo ożywić wartości istniejące od początku. Początkowo charyzmat posiadał jedynie milczącą akceptację Kościoła lokalnego.
a) Stowarzyszenia Sióstr pw. Najświętszego Serca Jezusowego dla pielęgnacji opuszczonych chorych
Cel Stowarzyszenia został określony w statutach z 31 lipca 1844 r. Jest on podwójny:
- udzielać opieki duchowej i materialnej opuszczonym chorym (§2),
- opieki należy udzielać z radością i bezpłatnie każdemu potrzebującemu bez względu na stan i wyznanie (§3).
b) Stowarzyszenie Sióstr św. Elżbiety
dla pielęgnacji opuszczonych chorych
Ten sam cel podjęła Służebnica Boża Maria Merkert i Matka Franciszka Werner rozpoczynając w dniu 19 listopada 1850 roku na nowo dzieło miłości miłosiernej.
Cel Stowarzyszenia Sióstr św. Elżbiety dla pielęgnacji opuszczonych chorych został określony w statutach, które zgodnie z ówczesnymi przepisami państwowymi, Matka Maria Merkert przedłożyła w nyskim magistracie w dniu 22 grudnia 1850 r.:
- opieki udziela się bez różnicy wyznania i religii (§2)
- pomocy należy udzielać bezpłatnie (§3).
2. Zatwierdzenie charyzmatu przez Kościół.
U założycieli i założycielek dostrzegamy zawsze zmysł Kościoła, którego przejawem jest ich pełny udział we wszystkich wymiarach życia kościelnego oraz gorliwe posłuszeństwo Pasterzom, zwłaszcza Biskupowi Rzymu (VC 46)
Założyciele charakteryzują się tym, że oni tworzą konstytucje nowego instytutu, starają się u władz Kościelnych o aprobatę instytutu i konstytucji, określają zadania, dają nową duchowość, są źródłem partykularnej tradycji w Kościele.
a) Statuty zatwierdzone przez Biskupa Wrocławskiego w dniu 04 października 1859 r. , tak ujmują cel:
Stowarzyszenie Sióstr św. Elżbiety pragnie czynnie współ-pracować w szerzeniu Królestwa Bożego na ziemi poprzez:
- pielęgnację chorych,
- wspieranie ubogich i strapionych,
- chwalenie Pana poprzez pokutę i wyrzeczenia.
Po raz pierwszy jest mowa o ślubach czasowych odnawianych co 3 lata:
czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz czwarty ślub odnoszący się do pielęgnacji chorych: zarówno ambulatoryjnej jak i w publicznych zakładach leczniczych bez różnicy na stan, wyznanie, wiek i płeć.
"Porządek dnia z krótkim pouczeniem dla Stowarzyszenia Szarych Sióstr" zatwierdzony przez biskupa wrocławskiego 03 grudnia 1866 r. i wydany drukiem jeszcze w tym samym roku, nasz charyzmat ambulatoryjnej posługi najbardziej potrzebującym ujmuje w słowach Chrystusa:
"Wszystko, co uczyniliście
jednemu z tych braci moich najmniejszych,
Mnieście uczynili" /Mt 25,40/
Miłość miłosierna wobec chorych posunięta była do granicy poświęcenia własnego życia, zgodnie ze słowami Pisma Świętego:
"Kto chce znaleźć swe życie straci je,
a kto straci swe życie z mego powodu,
znajdzie je"/Mt 10,39/
Pielęgnować chorych bez względu na rodzaj choroby, nie patrząc na własne zdrowie, nawet za cenę ofiary z własnego życia, (...) śmiertelnie chorzy mają pierwszeństwo. Ewangelia stała się dla Matek Założycielek rzeczywistością działającą dzięki miłosierdziu, które jest chwałą Kościoła i znakiem wierności Chrystusowi. Nasze życie konsekrowane jest żywą egzegezą słów Jezusa. (Por. VC 82)
b) Konstytucje zredagowane w roku 1869, następnie przedłożone w Rzymie, a wydane drukiem w 1871 r. opierają się na Statutach z 1859 r. i Porządku dnia z 1866 r.:
Zgromadzenie Szarych Sióstr św. Elżbiety pragnie przez praktyczne wykonanie chrześcijańskiej miłości i miłosierdzia, skutecznie przyczynić się do rozszerzenia Królestwa Bożego na ziemi, a tym samym osiągnąć własne zbawienie i chrześci-jańską doskonałość. Za najodpowiedniejszy do tego środek uważa pielęgnowanie chorych. Dlatego członkinie Zgroma-dzenia zobowiązują się:
- pielęgnować chorych w rodzinach i w ich własnych mieszkaniach;
- gdzie okoliczności tego wymagają, pielęgnować chorych w szpitalach i domach opieki;
- w nadzwyczajnych przypadkach, gdy miłość bliźniego tego wymaga, podjąć się wychowania i nauczania dzieci chrześcijańskich w szkołach i sierocińcach .
Przytoczone już wyżej teksty Pisma Świętego przyjęto również w Konstytucjach.
Charyzmat znalazł potwierdzenie Kościoła poprzez uznanie takiego sposobu życia przez Henryka Förstera biskupa wrocławskiego w dniu 04 września 1859 r. i papieża Piusa IX w dniu 07 czerwca 1871 r. oraz potwierdzenie przez Lud Boży, który naszej wspólnocie zakonnej od początku dostarczał nowych powołań.
Stolica Apostolska zaleciła, by nie składano czwartego ślubu, a pielęgnowanie chorych traktowano jako główne zadanie (Uwagi do Konstytucji z dnia 07.06.1871 r.)
c) Konstytucje - 1981 (1987):
Nasze powołanie uwielbienia Boga i współdziałania w budowie Jego Królestwa urzeczywistniamy poprzez:
- życie według rad ewangelicznych,
- służbę ubogim, chorym i osobom starszym,
- chrześcijańskie wychowanie dzieci i młodzieży,
- religijną formację dorosłych.
d) Orędzie z XXI Kapituły Generalnej, która odbyła się w 1992 r. mówi o naszej odpowiedzi na aktualne potrzeby:
- zorganizowanie kuchni dla biednych oraz tam, gdzie to jest możliwe odpowiedniego pomieszczenia, w którym mogliby spożyć posiłek i przeprowadzić dobrą rozmowę;
- pomoc ludziom bezdomnym i uchodźcom; ludziom chorym na raka, AIDS, narkomanom, matkom samotnie wychowującym dzieci oraz dzieciom rodzin rozbitych,
- towarzyszenie ludziom umierającym w szpitalach i hospicjach.

Przemiany społeczne w XIX wieku jak i przemiany współczesne stawiały i stawiają nasze Zgromadzenie wobec uważnego zbadania i rozeznania problemów. Analiza dokumentów z życia i działalności Służebnicy Bożej Marii Merkert wskazuje: z jednej strony na Jej wielką troskę o zachowanie istoty naszego charyzmatu, a z drugiej na wielkoduszne i odważne podejmowanie potrzeb Kościoła powszechnego i partykularnego. Służebnica Boża umiała planować i pełnić posługę zgodnie z potrzebami swojej epoki, wykorzystując ówcześnie dostępne narzędzia,
"Gdy otwiera się dla nas nowe pole pracy i możemy rozszerzyć działalność na inne tereny, gorąco pragnę, na ile nasze siły pozwolą, byśmy tam pracowały na chwałę Bożą i dla dobra cierpiącej ludzkości" .
Nowym sytuacjom Matka Maria Merkert stawiała czoło ze spokojem, jaki płynie z przekonania, że od każdego oczekuje się nie tyle sukcesu, co raczej wysiłku wierności (VC, 63).
Była mocno przekonana, że jest wolą Bożą, by poświęcić swe siły cierpiącym oraz tym wszystkim, którzy będą prosić o pomoc, nawet za cenę narażenia własnego życia.
Podjęła więc:
- pielęgnację chorych w publicznych zakładach leczniczych (por. Statuty 1859)
- wychowanie i nauczanie dzieci chrześcijańskich w szkołach i sierocińcach (por. Konstytucje 1869)
Orędzie z XXI Kapituły Generalnej wzywa nas do duchowej wierności Chrystusowi oraz własnemu powołaniu i misji. Wsłuchując się uważnie w Boże wezwanie objawiane w znakach czasu podejmujemy nowe zadania. Są to wyzwania naszych czasów, które były też podejmowane przez nasze współsiostry. Już za czasów Matki Marii Merkert (1856 r. w Nysie) jak i w szczególnych okresach dziejów ludzkości (1918, 1945), siostry prowadziły kuchnie dla biednych we własnym zakresie jak i na prośbę instytucji państwowych. W jednym z listów do proboszcza Służebnica Boża podkreśla obowiązek doraźnego dożywiania chorych. Sprawozdania sporządzone przez Matkę Marię potwierdzają, że prawie na każdej placówce siostry wychowywały jedno lub kilkoro biednych dzieci, jak i opiekowały się kilkoma starszymi osobami.
W ostatnich latach wzrosła potrzeba dożywiania dzieci i biednych; nasze Zgromadzenie odpowiedziało czynem na te aktualne potrzeby. Zorganizowano również odpowiednie po-mieszczenia, gdzie biedni mogą spożyć posiłek i przeprowadzić dobrą rozmowę.



Powrót do treści | Wróć do menu głównego